KOPENHAGO

Du 21 au 31 juillet, j'étais à Copenhague pour le Congrès mondial d'espéranto.
De la 21a ghis la 31a de julio mi restadis en Kopenhago por la Universala Kongreso de Esperanto.

Des toits de ce type, j'en ai vu au Japon et en Sibérie.
Tiajn tegmentojn mi vidis en Japanio kaj en Siberio.

Réception à l'Hôtel de Ville.

Akcepto en la urbodomo.

Le Bella Center, lieu du congrès.

La kongresejo.

Le thème du congrès: la jeunesse. Ici, je présente le film que j'ai tourné au Burundi.

La kongresa temo: junularo. Chi tie mi prezentas la filmon, kiun mi faris en Burundo.

Excursion.

Ekskurso

Sur les traces de Hans-Christian Andersen, qui a séjourné au Locle, la ville où j'ai travaillé dans le Jura neuchâtelois.

Laù la pashoj de Hans-Christian Andersen, kiu restadis en Le Locle, la urbo, kie mi laboris en la neushatela Jhuraso.

Le retour.

Vojagho hejmen.

TIBOR SEKELJ

Tibor Sekelj est né en Autriche-Hongrie en 1912. Il a étudié le droit et a travaillé comme géographe et comme journaliste et écrivain. Il est mort en 1988.
Il parlait diverses langues dont l’espéranto.
En 2012, on va fêter le centenaire de sa naissance.


Extrait de « Ghambo Rafiki, la caravane de l’amitié à travers l’Afrique », récit de l’expédition faite du nord au sud de l’Afrique en 1962. Pages 8 et 9. Original en espéranto ci-dessous.
Dans cet ouvrage, je souligne le fait que Sekelj présente toujours par son nom toute personne avec laquelle il a un contact sur sol africain, même un petit berger pauvre et illettré.

"L’expédition à travers l’Afrique répond à un des besoins impératifs de notre époque.
Si nous croyons que quelqu’un peut avoir besoin de notre amitié, c’est sans aucun doute l’Afrique. Les populations de ce continent, jusqu’à présent négligées et exploitées, ont créé et sont en train de créer leurs Etats indépendants. Il s’agit d’une indépendance politique. Mais elle n’est pas tout. Il ne suffit pas de créer des contacts au niveau des hommes d’Etat. Des contacts intimes et de l’amitié entre les êtres humains d’Afrique et les humains des autres continents, qui pourraient les considérer comme des hommes, ces contacts sont nécessaires à l’heure actuelle plus que le pain quotidien.
Notre expédition a l’intention d’y contribuer un peu.

Ces dernières années, l’Afrique est devenue le centre du monde. Pourtant, que sait le citoyen moyen au sujet de ce continent ? Les connaissances au sujet des cultures africaines se limitent encore au perpétuel récit des plaisanteries sur les cannibales, mais peu de gens savent que, sur ce continent, à certaines époques, avant l’arrivée des Blancs, on voyait s’épanouir des empires et des royaumes avec des centres culturels hautement évolués, avec une organisation sociale très bonne et un excellent ordre social.
Y a-t-il beaucoup de gens qui savent que dans la ville de Tombouctou, sur le fleuve Niger, déjà au XIVe siècle, l’université était considérée comme de très haut niveau ? Que des scientifiques de tout le monde arabe s’y rendaient pour élargir leurs connaissances au contact des « docteurs nègres » ?
La majorité des Blancs n’ont jamais eu de contacts avec un Africain.
Plusieurs ont eu un tel contact, bref et impromptu ; d’autres n’ont même pas désiré avoir un tel contact. Pour cette raison, une majorité de Blancs ressentent un préjugé nébuleux, une inimitié indéfinissable pour les nègres en général. Ils ne voient pas dans le nègre un individu, un être humain, mais seulement un représentant de sa race.
J’ai souvent entendu des femmes dire : « Je n’ai pas de préjugés racistes. J’ai déjà dépassé depuis longtemps ce stade. Mais personnellement, je ne pourrais jamais avoir un ami Noir ou tomber amoureuse d’un Noir ».
Ces préjugés – oui, il s’agit bien de préjugés racistes, même si la personne qui les exprime n’en a pas conscience – concernent évidemment aussi les hommes dans d’autres aspects de la vie.
La cause de ces préjugés est la méconnaissance. Méconnaissance des individus, de leurs qualités propres et de leurs actions. Toutes les qualités potentielles de l’individu, par manque de connaissance, on les généralise par des caractéristiques raciales puisées dans des histoires fort rudimentaires, dans de maigres informations données par l’ennemi séculaire en constante lutte raciste contre les peuples africains.
Cette perspective commune à la majorité des Blancs ne peut être modifiée que par une information abondante au sujet des gens en tant qu’individus, au sujet des relations humaines des nègres. Par une information multiple et diverse au sujet de l’Afrique en tant que terre. Il faut largement informer sur les aspects superbes et moins beaux des paysages africains, sur l’humain qui loge sur ce continent, sur sa société et sa culture, sur ses joies et ses peines. Et surtout présenter l’Africain comme un être humain, comme un individu.

http://fr.wikipedia.org/wiki/Tibor_Sekelj

Tibor Sekelj naskiĝis en Aŭstrio-Hungario en la jaro 1912. Li studis juron kaj laboris kiel geografiisto, ĵurnalisto kaj verkisto. Li mortis en 1988.
Li parolis diversajn lingvojn, inter kiuj estis esperanto.
En la jaro 2012 estos eventoj pri li pro la centa datreveno de lia naskiĝo.

El « Ĝambo Rafiki, karavano de amikeco tra Afriko», rakonto pri la ekspedicio el la nordo al la sudo de Afriko en la jaro 1962. Paĝoj 8 kaj 9. Teksto originale verkita en esperanto.
Mi substrekas, ke en tiu ĉi libro Sekelj ĉiam prezentas per la nomo iun personon renkontitan sur afrika grundo, eĉ se temas pri malriĉa paŝtisto analfabeta.

« La ekspeicio tra Afriko respondas al unu el la nepraj bezonoj de nia epoko.
Se ni kredas, ke iu povus bezoni nian amikecon, tio nun estas sendube Afriko. La popoloj de tiu kontinento, ĝis nun neglektitaj kaj ekspluatitaj, kreis kaj kreadas siajn memstarajn ŝtatojn. Jen politika sendependeco. Sed ĝi ja ne estas ĉio. Ne sufiĉas starigo de kontaktoj sur nivelo de ŝtatistoj. Intimaj kontaktoj kaj amikiĝoj inter la simplaj homoj el Afriko kaj la homoj de aliaj kontinentoj, kiuj povus ilin konsideri homoj, estas necesaj hodiaŭ pli ol la ĉiutaga pano.
Nia ekspecidio intencas fari ion tiurilate.

Afriko dum la lastaj jaroj fariĝis centro de la mondo. Tamen , kiom scias iu meza homo pri tiu kontinento ? La kono de afrikaj kulturoj ankoraŭ limiĝas al rerakontado de la ŝercoj pri hommanĝado, sed malmultaj scias, ke sur tiu kontinento iam, antaŭ la alveno de blankuloj,floris imperioj kaj reĝlandoj kun alte evoluintaj kulturcentroj, kun eksterordinare bona organizo kaj socia ordo.
Ĉu multaj scias, ke en la urbo Timbuktu, ĉe la rivero Nigero jam en la 14-a jarcento la universitato estis tiel alte taksata, ke sciencistoj el la tuta araba mondo venadis tien por iom pli ellerni « de la negraj doktoroj » ?
La plejmulto de la blankuloj neniam havis kontakton kun Afrikano.
Multaj havis mallongan, hazardan kontakton, aliaj tian kontakton neniam eĉ deziris. Pro tio grandnombro de blankuloj sentas nebulan antaŭjuĝon, certan nedifineblan malŝaton al la negroj ĝenerale. Ili ne vidas en la negro individuon, homon, sed nur reprezentanton de lia raso.
Ofte mi audis de virino : « Mi ne havas rasajn antaŭjuĝojn. Mi delonge pasis tiun etapon. Sed mi persone neniam povus havi amikon negran , aŭ enamiĝi je negro ».
Tiuj ĉi antaŭjuĝoj – ĉar ili ja estas rasaj antaŭjuĝoj, eĉ se la parolanto ne konscias pri tio – koncernas kompreneble ankaŭ virojn en aliaj aspektoj de la vivo.
La kaŭzo de tiuj antaŭjuĝoj estas nekono. Nekono de individuoj, de individuaj ecoj kaj agoj. Ciujn eblajn ecojn de individuo, pro nekono, oni ĝeneraligas per rasaj karakterizoj ĉerpitaj el rakontoj tre unuflankaj, el malabundaj informoj donitaj de jarceta malamiko en konstanta rasa batalo kun la afrikaj popoloj.
Tiu ĉi starpunkto de la plejmulto de blankuloj povas esti ŝanĝita nur per abunda informado pri la homoj kiel individuoj, pri la homaj rilatoj de la negroj. Per multflanka informado pri Afriko kiel grundo. Pri la belaĵoj kaj malbelaĵoj de la pejzaĝo. Pri la homo, kiu loĝas sur tiu kontinento, pri lia socio kaj kulturo. Pri liaj ĝojoj kaj zorgoj. Kaj prezenti la Afrikanon kiel homon. Kiel individuon. »

http://eo.wikipedia.org/wiki/Tibor_Sekelj

LIBRE PENSEE / LIBERA PENSO

Esperanto en la fond-Kongreso de la Internacia Asocio de la Libera Penso
(teksto de Henri Masson)

La fond-kongreso de la Internacia Asocio de la Libera Penso okazos en la Kongres-Centro de Oslo, Norvegio, la merkredon 10an de aŭgusto 2011. La organizanto estas la Internacia Komitato de kunligo de la Ateistoj kaj Liberpensuloj (CILALP), kies multlingva retejo inkludas Esperanton. Ĉeestos la respondeculo de la Esperanto-Komisiono de CILALP.

Plioftiĝo de atencoj kontraŭ penslibereco fare de religiuloj, ĝenerale ekstremistaj, pravigas tutmondan distanciĝon rilate al la plej insideme kaj agreseme "imperiistaj" religioj. Ĉiu homo kapabla memstare pensi povas konstati ke, en la religia historio de la homaro ĝis nun, ekzistis abomenindaj kaj monstraj skandaloj flanke de religiaj gvidantoj, ekz. homaj foroferoj, seksa perforto kontraŭ infanoj, Inkvizicio, torturo, malhelpo al esplorado (kontraŭ Galileo, Koperniko...), persekuto, ekspluatado de la religia naiva kredemo kaj de superstiĉoj (kiujn totalismaj reĝimoj kaj mafioj ankaŭ alproprigis al si), instigo al krimoj (mortigo, foje amasa, de senkulpuloj), beno de armeoj kaj de armilaroj (ĉu por pli bone apliki la dian principon "Amu vian proksimulon, kiel vin mem ?), malestimo al la virino (escepte kiam ŝi fariĝis komplica al tiu ordo per sia submetiĝo, sia silento, sia pieco), bruligo de virinoj konsiderataj kiel "sorĉistinoj" (nun, aliloke, per ŝtonado...), ktp.

Jen interesa freŝdata ekzemplo de tiu malbonfara influo : la « Granda ĉambro », apelacia instanco de Eŭropa Kortumo de la Homaj Rajtoj, pravigis, la 18an de marto 2011, la italan ŝtaton, kiu intencas plu altrudi la ĉeeston de krucifikso en la publikaj lernejoj de la duoninsulo. Tiu skandalo okazis sub premo de la registaro de Silvio Berlusconi, tre konata kiel diboĉulo kaj perversulo, kiel senskupula mensmanipulanto ! Jen la tuta hipokriteco de religio, kiu, same kiel la aliaj nun superregantaj, konsideris dum jarcentoj la virinon malpura kaj malsupera al la viro, kaj kiu strebis al pluteno de la virino en tiu socia stato de malsupereco kaj neegaleco ! Pli detalaj informoj pri tiu afero aperas en la artikolo Eŭropa Kortumo de la Homaj Rajtoj permesas la krucifiksojn en la publikaj lernejoj !

En la nuna epoko, en la lernejoj de plejparto el la landoj de la mondo, inkluzive de Italio, sed ne nur de Eŭropo, estas infanoj de familioj de diversreligiaj dikredoj kaj de familioj de nekredantoj. La aplikado de la principo de sekulareco, kiu konsistas en apartigo de ŝtataj kaj religiaj institucioj, fariĝas tutmonda nepraĵo.



L'espéranto au Congrès de constitution de l’Association Internationale de la Libre Pensée
(texte d'Henri Masson)
Le Congrès de constitution de l’Association Internationale de la Libre Pensée aura lieu au Centre des Congrès d'Oslo, Norvège, le mercredi 10 août 2011. L'organisateur est le Comité International de Liaison des Athées et des Libres Penseurs (CILALP) dont le site multilingue inclut l'espéranto.

La multiplication des atteintes contre la liberté de pensée de la part de religieux, en général extrémistes, justifie une prise de distances par rapport aux religions les plus sournoisement et agressivement "impérialistes". Tout être humain apte à penser par lui-même peut constater que des scandales abominables et monstrueux ont existé dans toute l'histoire religieuse de l'humanité jusqu'à maintenant : sacrifices humains, violences sexuelles contre des enfants, Inquisition, torture, entrave à la recherche (contre Galilée, Copernic...), persécution, exploitation de la crédulité religieuse et des superstitions (que des pouvoirs totalitaires et des mafias se sont aussi appropriées), incitations au crime contre des innocents de la part de dirigeants religieux, bénédiction d'armées et d'armements (pour mieux appliquer le principe divin "aime ton prochain comme toi-même" ?), mépris de la femme (sauf quand elle se faisait complice de cet ordre par sa soumission, son silence, sa piété), exécution de femmes considérées comme "sorcières" sur le bûcher (maintenant, ailleurs, par lapidation), etc..

Voici un exemple de fraîche date de cette influence malfaisante : La « Grande chambre », instance d’appel de la Cour Européenne des Droits de l’Homme, a donné raison, le 18 mars 2011, à l’État italien qui entend continuer à imposer la présence de crucifix dans les écoles publiques de la péninsule. Ce scandale a eu lieu sous la pression du gouvernement de Silvio Berlusconi, très connu comme débauché et pervers sexuel, comme manipulateur sans scrupules ! Voilà toute l'hypocrisie d'une religion qui, comme les principales religions dominantes d'aujourd'hui, durant des siècles, a considéré la femme comme impure et inférieure à l'homme et qui s'est efforcée de la maintenir en état social d'infériorité et d'inégalité. D'autres détails sur cette affaire apparaissent dans l'article La Cour Européenne des Droits de l’Homme autorise les crucifix dans les écoles publiques !

À l'époque actuelle, dans les écoles de la plupart des pays du monde, y compris d'Italie, mais pas seulement d'Europe, il y a des enfants de familles de diverses croyances religieuses et de familles de non-croyants. L'application du principe de laïcité, qui consiste en la séparation des institutions religieuses et de l'État, devient une nécessité mondiale absolue.

POR SUBSKRIBI LA MANIFESTON

Manifesto por la konscienc-libereco
La teksto aperas en Esperanto ĉe :
http://www.cilalp.org/spip.php?article450


Se vi volas subskribi la Manifeston, bonvolu sendi retmesaĝon al kun :
viaj persona kaj familia nomoj
via lando
via kontakt-adreso
sciigu nin, ĉu vi subskribas por vi mem (aldonindas via socia rolo aŭ funkcio se vi deziras ke ĝi aperu) aŭ por organizaĵo (kun ĝia nomo kaj via funkcio en ĝi)
## Manifeste pour la liberté de conscience
Le texte apparaît en français sur :
http://www.cilalp.org/spip.php?article436

POUR SIGNER LE MANIFESTE

Si vous souhaitez signer ce Manifeste, envoyez un courriel à cs(ĉe)fnlp.fr dans lequel vous indiquez :
vos nom et prénom
votre adresse de contact
votre pays
si vous signez à titre individuel (il peut être utile d'ajouter votre fonction ou votre rôle social si vous souhaitez le faire apparaître) ou au nom d’une association (indiquez l’association et votre fonction en son sein)

Photos: bateaux à Oslo. Cela veut-il dire que l'église nous mène en bateau?

Fotoj: shipoj en Oslo.

4 VILLES / 4 URBOJ

SDF

D’habitude, ce sigle signifie « Sans Domicile Fixe », donc clochard.
Je viens de terminer la lecture de « Descente aux Enfers au pays des Droits de l’Homme » d’une auteure camerounaise Régine Mfoumou. Elle utilise SDF avec le sens de « Sans Difficultés Financières ». C’est notre cas dans le Nord industrialisé.

J’ai visité une exposition à Neuchâtel : Cosmopolis. Le département de géographie de l’Université de Neuchâtel y présente quatre villes et les effets de la mondialisation dans ces quatre villes :

Neuchâtel (Suisse)
Ouagadougou (Burkina Fasso)
Hanoi (Vietnam)
Palerme (Italie)



Tiuj kvar urboj estas la temo de ekspozicio Cosmopolis en Neuchâtel. La departamento pri geografio de la Universitato de Neuchâtel montris la efikon de tutmondigho en tiuj kvar urboj.

SDF signifas kutime « Sen Firma Loghloko » (sans domicile fixe, en la franca lingvo), do temas pri senhejmulo.
Mi jhus finlegis verkon de Régine Mfoumou el Kamerunio : « Malsupreniro infernen en la lando de la homaj rajtoj ». La aùtorino uzas la literojn SDF en alia signifo : Sen Financaj Malfacilajhoj » (Sans difficultés financières). Do temas pri ni en industria Nordo.

MEDITADO

MEDITATION

Visages vus et photographiés au Musée Guimet à Paris.

Mi vidis kaj fotis tiujn meditantajn vizaghojn en muzeo Guimet en Parizo.

KATASTROFOJ

Tremblement de terre et tsunami au Japon. Une vieille geisha raconte :
« J’ai tout perdu, tous mes kimonos, toutes mes épingles à cheveux. Il ne me reste que les poèmes que je sais déclamer et les danses que je sais exécuter…. »





Tertremo kaj cunamo. Maljuna « geisha » rakontas :
« Mi ĉion perdis : ĉiujn miajn kimono-ojn, ĉiujn miajn harpinglojn… Restas al mi la poemoj, kiujn mi parkerigis, kaj la dancoj, kiujn mi kapablas prezenti… »



L’organisation d’aide aux réfugiés a placardé sur les murs en Suisse une série d’affiches. On voit un visage de Noir et on peut lire la phrase suivante : « J’ai tout dû abandonner, sauf mes compétences ». Sur une autre affiche, on voit un visage de femme et la phrase : « J’ai dû tout abandonner, sauf ma motivation. » Sur la troisième affiche, on voit le visage d’un homme d’âge moyen et la phrase : « J’ai dû tout abandonner, sauf mon expérience. »

http://www.fluechtlingshilfe.ch/journee-du-refugie/journee-du-refugie-2011

Organizo helpa al rifuĝintoj surmurigis afiŝojn en Svislando. Oni vidas vizaĝon de Nigrulo kaj oni povas legi jenan frazon : « Mi ĉion devis forlasi, krom miajn kapablojn. » Sur alia afiŝo vidiĝas vizago de virino kun frazo : « Mi ĉion devis forlasi, krom mian motivigon. » Sur tria afiŝo oni vidas vizaĝon de mezjuna viro kun frazo : « Mi ĉion devis forlasi, krom miajn spertojn. »